Verdriet, eenzaamheid, mismoedigheid en angst zijn emoties waar men in het dagelijks leven niet graag mee geconfronteerd wil worden. Het zijn taboes, al komt men daar liever niet voor uit. Als ons gevraagd wordt hoe het met ons is, gaat het allemaal prima, goed, fantastisch… Met andere woorden: kom vooral niet dichtbij, houd het oppervlakkig!
Het onderhuidse is iets wat mij boeit. Maar hoe vertaal je onderhuidse gevoelens in kunst? Mijn doel is om ze te bestuderen en op een eigen manier vorm te geven door sfeer of juist hardheid in mijn werken te creëren. Het gaat daarbij niet om mooi schilderen of het maken van een mooi plaatje, maar om het maken van een visuele expressie die een reactie ontlokt bij de toeschouwer.
Wat mij uitdaagt is het vinden van literatuur over de existentiële kwetsbaarheid van de mens en het laten samenvloeien van de gevonden teksten met mijn eigen indrukken. Ik beschouw dit als een weg naar een brede horizon, waarbij ik keuzes moet maken met betrekking tot het thema en de artistieke visualisatie.